PENK SENK W KRAINIE LUSTEREK

cien

Penk Senk uważał, że podróże kształcą. Dlatego kiedy nudziło go otoczenie, ci sami ludzie i te same sprawy udawał się w podróż. Pewnego razu, a było to tam skąd widać Himalaje, trafił do Krainy Lusterek.

Stolica była dużym miastem, a przy tym takim innym. Wszyscy trzymali w ręku dziwne lusterka. Patrzyli tylko w nie a nie na drugiego człowieka, za nic mieli piękno przyrody a nawet dziury w ulicach w które przez brak uwagi wpadali.

Mówili tylko do tych lusterek, uśmiechali się, utrwalali za ich pośrednictwem swoje wizerunki.

Kobiety pytały czy są najpiękniejsze na świecie, mężczyźni próbowali dociec jak być silnym i sprawnym, dzieci pytały swoich lusterek skąd się biorą małe dzieci, a mędrcy chcieli, aby lusterka odpowiedziały im na pytanie – kiedy zaczął się świat i jaki będzie jego koniec.

A przecież tego nie wiedział nawet Penk Senk, najmądrzejszy z mądrych. O Bogu Wszelkiego Stworzenia już nie wspominając. Ze smutkiem opuścił więc nasz Penk Senk tę krainę, bo nie miał okazji porozmawiać z żadnym tutejszym mieszkańcem.
Może udało by mu się taką rozmowę przeprowadzić  gdyby miał swoje lusterko. Ale niestety nie miał. Dużo później Bóg się jednak rozsierdził tym zaślepieniem obywateli Krainy Lusterek i sprawił, że w pewnej chwili pękły one w drobny mak. Najpierw ludzie stanęli jak oniemiali, a potem dało się słyszeć śmiechy i rozmowy, matki zaczęły mówić do dzieci a nie lusterek, mężowie czułymi słowami zwracali się do żon a nie wdzięczyli się do zimnego szkła.

Wreszcie wszyscy zobaczyli, że świeci słońce, rosną kwiaty a świat jest piękny. Nawet jak na nim nie ma lusterek.